Ik dacht vroeger niet dat ik perfectionistisch was. Ik vond gewoon dat dingen goed moesten zijn. Maar op een gegeven moment merkte ik dat ik mezelf er alleen maar mee in de weg zat, omdat alles niet alleen goed maar ook echt perfect moest zijn.
En als je alles perfect wilt doen, is niks ooit goed genoeg. En dat is doodvermoeiend.
1. Ik stelde dingen steeds uit
Ik had vaak goede ideeën, maar begon er nooit aan. Want het moest in m’n hoofd eerst helemaal kloppen. Alles perfect gepland, mooi uitgewerkt. En als dat niet lukte, deed ik dus gewoon… niks. Uiteindelijk voelde dat slechter dan het alleen al proberen te doen.
2. Ik maakte mezelf gek
Ik merkte dat ik van kleine dingen iets groots maakte. Dan bleef ik bijvoorbeeld veel te lang bezig met een schoolopdracht, of herschreef ik een tekst 10 keer. Dat kostte me veel te veel energie, terwijl het eindresultaat vaak niet eens beter werd.
3. ‘Goed genoeg’ is eigenlijk vaak prima
Ik probeer nu dingen af te ronden, ook als het niet top is. Zoals deze blog bijvoorbeeld 😉. Soms voelt dat een beetje slordig, maar eigenlijk is het gewoon normaal. En niemand anders valt het op.
4. Ik wil liever leren dan mezelf tegenhouden
Perfectionisme zorgde er bij mij ook voor dat ik sommige dingen niet durfde. Bang dat het niet goed genoeg zou zijn. Maar daar leer je dus niks van. Nu probeer ik eerder te denken: oké, misschien gaat het niet helemaal goed, maar wat maakt dat ook uit.
5. Ik ben er nog niet
Ik betrap mezelf er nog vaak op hoor. Dat ik weer veel te lang over iets doe of dat ik blijf twijfelen of iets ‘wel goed genoeg’ is. Maar ik merk het sneller en ik probeer dan bewust te stoppen. Of het gewoon af te maken, ook al voelt het niet perfect.
Wat ik mezelf nu vaker zeg: Het hoeft niet perfect te zijn, het hoeft alleen maar gedaan te worden. En klaar is klaar.
Fabiennes blogs 
Plaats een reactie